De tragedie van Anke (27) onthult een hartverscheurende waarheid: één beslissing veranderde alles

Een foto van haar groen topje: meer was er niet nodig voor Bjorn Van Malderen (27) om te beseffen dat zijn vriendin, busbegeleidster Anke Robrecht (27), het zware ongeval in het Oost-Vlaamse Buggenhout niet had overleefd. Bjorn, buschauffeur aan dezelfde school, was dinsdagochtend zelf op de baan toen hij een onheilspellend telefoontje kreeg. “Anke had geen schijn van kans.” Mogelijk was ze zelfs zwanger, dat moet onderzoek van de wetsdokter nog uitwijzen. “Het zou alles nog ondraaglijker maken.”Anke Robrecht combineerde twee jobs. Maandagnacht werkte ze nog als zorgkundige in revalidatiecentrum Ter Sig in Lebbeke, om enkele uren later mee de schoolbus op te stappen als busbegeleidster: een bij-job die ze sinds drie weken deed, met een contract tot het einde van het schooljaar. De rit ging naar Richtpunt campus Buggenhout, een school voor buitengewoon onderwijs op amper 2 kilometer van de woning in Opstal, waar ze samenwoont met haar vriend.

Maar op school zal Anke nooit aankomen: het busje met zeven minderjarigen aan boord rijdt door een gesloten slagboom en knalt tegen een aanstormende trein. Anke is een van de dodelijke slachtoffers.Bjorn Van Malderen (27), met wie Anke al zeven jaar lief en leed deelde, was dinsdagochtend zelf onderweg als buschauffeur voor dezelfde school. Elke dag rijdt hij langs de bewuste spooroverweg, maar die ochtend nam hij toevallig een afslag eerder. Rond half 9 had hij zijn leerlingen afgezet en was hij op weg naar huis, toen plots zijn telefoon ging. “Mijn moeder, die ook op de school werkt, belde in paniek over een busongeval in de Stationsstraat. Plots viel de lijn weg. Maar ik wist meteen genoeg: het ging over de bus waar Anke op zat.”Samen met zijn vader reed Bjorn meteen naar de plek van het drama. De politie had de omgeving al afgezet, maar toen Bjorn vertelde dat zijn vriendin in het busje zat, mocht hij door. “Die agent knikte. Aan zijn reactie voelde ik al: dit loopt slecht af.” Naast de sporen zag Bjorn eerst de nummerplaat liggen, even verder het gekantelde wrak van het busje. Kort daarna volgde de bevestiging dat Anke overleden was. “Ik wilde haar nog zien om te kunnen geloven dat het echt was. Maar dat mocht niet: de klap was te zwaar geweest. Agenten toonden me een foto van haar kledij. Een groen topje boven een jeansbroek. Pas dan drong het door. ’s Avonds ben ik afscheid gaan nemen in het mortuarium en kwam het besef dubbel zo hard binnen.”Op slag doodAnke had geen schijn van kans, vertelde de arts die de eerste vaststellingen deed. Vermoedelijk zat de jonge vrouw rechts vooraan in de schoolbus, vlak achter de deur langs waar de kinderen opstapten. Net die kant van het voertuig kreeg de zwaarste klap: de deur werd volledig afgerukt, samen met haar zitplaats. “Ze was op slag dood. Maar of dat een troost is? Nee. Daarvoor zit het verdriet veel te diep. Zeker omdat ze dinsdag inviel voor een collega die net met dat werk gestopt was. Ze had eigenlijk nooit in die bus moeten zitten”, zegt Bjorn. “Anke was mijn alles. Mijn toekomst. En dat is nu in één seconde weg. Dáár, op die sporen, is een stuk van mezelf gestorven.”

“Dat er überhaupt kinderen levend uit dat busje zijn geraakt, vind ik al een mirakel”, zegt Bjorn. “Ik hoop dat die vijf jongens in het ziekenhuis er heelhuids door geraken. En misschien later kunnen vertellen wat er precies is gebeurd.” Want antwoorden op de vele vragen die hem nu achtervolgen, krijgt hij voorlopig niet.Bjorn wil begrijpen wat chauffeur Noureddine — geen rechtstreekse collega, omdat hij voor een andere Gentse onderaannemer werkte — bezielde om door een gesloten slagboom te rijden. “Mij wordt nu gezegd dat er wellicht geen rechtszaak komt, omdat de aanrijder zelf overleden is. Dat maakt het nog moeilijker om duidelijkheid te krijgen. Een vraag blijft door mijn hoofd spoken: wat ging eraan vooraf?”Boos op buschauffeurBjorn is boos op de chauffeur. Hij wijst naar de verantwoordelijkheden van Noureddine, niet alleen als buschauffeur, maar ook als vader van vijf kinderen. Toch wil hij zijn energie niet steken in de man die hij ziet als de doodrijder. Voor Bjorn draait het nu om Anke, de jonge vrouw die zich uit de naad werkte door twee jobs te combineren. “Ik heb haar altijd bewonderd”, zegt hij. “Anke kwam uit een moeilijke thuissituatie en wilde al snel op eigen benen staan toen we elkaar leerden kennen. Ze wilde vooruit in het leven, financieel onafhankelijk zijn: een eigen auto kopen, zelfs een eigen appartementje. Dat is haar in oktober gelukt. Ik was zó trots op haar.”

“Anke maakte niet alleen deel uit van onze familie, ze voelde echt als een dochter”, zegt Eddy, de vader van Bjorn. Hoewel Anke een eigen appartement had en Bjorn eerder al een woning kocht in Sint-Gillis-bij-Dendermonde, woonde het koppel boven het huis van zijn ouders in Opstal. “Blijkbaar waren ze gewoon heel graag bij ons”, glimlacht Eddy zacht. “Anke genoot van onze hechte familie. Maar ze was veel meer dan ‘de vriendin van’: ze was een onmisbare schakel in huis. Ze hielp mee in het huishouden en paste op de jongere broer en zus van Bjorn als wij er niet waren. Echt een kind uit de duizend.”En er waren nog zoveel dromen die Bjorn en Anke samen koesterden. Een vakantiehuisje, liefst ergens diep in de Ardennen. Maar boven alles wilden ze een kind. “We waren daar al meer dan een jaar mee bezig”, zegt Bjorn stil. “Eigenlijk was dat de enige grote droom die we nog hadden. Nu zal die er nooit meer komen.” Of Anke op het moment van het ongeval zwanger was, moet de wetsarts nog uitwijzen. “Ik heb daar voorlopig geen antwoord op. Maar als dat zo blijkt te zijn, maakt dat alles nog ondraaglijker.”

Ook over de begrafenis hangen nog veel onzekerheden boven Bjorns hoofd. “Er stond niets officieel op papier tussen ons”, zegt hij. “We gingen ervan uit dat later alles naar ons kind zou gaan. Wie denkt er nu dat een van de twee plots zal sterven?”Omdat Anke uit een moeilijke financiële thuissituatie kwam, dreigt het OCMW nu haar uitvaart te moeten regelen. “Ik wil haar een waardig afscheid geven. Maar op deze manier zal ik niet zelf kunnen beslissen hoe ze begraven wordt, of ik bijvoorbeeld een urne van haar thuis kan houden. Ik hoop echt dat daar nog een oplossing voor komt. Want dat verdient Anke.”