‘Tijl Beckand komt in De Verraders niet lekker uit de verf, maar ligt niet aan hem’
Tijl Beckand
Begrijp me niet verkeerd: ik ben fan van Tijl Beckand. Ik herinner me nog een moment uit Het Perfecte Plaatje op Reis in Zuid-Afrika, waar hij ook de presentatie touwtjes in handen heeft. In een van de laatste afleveringen werd de hoge druk kandidate Numidia even te veel. Waar Tijl normaal de afstandelijke grapjas uithangt, zag ik daar een andere kant: hij gaf haar een dikke knuffel en precies de bemoedigende woorden die ze nodig had.
Die fijne, menselijke kant zagen we deze week gelukkig weer even terug. Getrouwe Ellemieke Vermolen barstte in tranen uit omdat het spel aan de Ronde Tafel volgens haar te persoonlijk werd. Tijl greep in: “Wat toch lastig is aan dit spel, want ik doe het al een tijdje, het is een deel persoonlijk. Het spel dwingt jullie. Jullie doen dat niet zelf, maar je wordt gedwongen om tegennatuurlijk te handelen. En dat is wat je nu voelt.” Hij erkende haar gevoel, maar nam tegelijkertijd het schuldgevoel weg bij de anderen die hun pijlen op haar hadden gericht. Dat is de kracht van Tijl: relativeren zonder afbreuk te doen aan het programma.
‘Theatrale gedoe mag de prullenbak in’
Maar alsjeblieft, lieve Tijl (en beste makers): dat theatrale gedoe mag écht de prullenbak in. Na het tranendal aan de Ronde Tafel eindigden we de aflevering met een Tijl die als een dolle kasteelheer door het chateau rende, rinkelend met een belletje en keihard “moord!” riep. Oké, ik moest stiekem ook een beetje gniffelen om rapper Sjaak, die blijkbaar net op het punt stond om onder de wol te gaan en in zijn blote bast naar buiten stoof, maar verder? Ik ben geen fan van zo’n soort act. Bij de Halloween-editie snap ik het wel, maar de reguliere serie heeft dit helemaal niet nodig. Wij nuchtere Nederlanders kijken daar toch met een schuin oog naar, en zelfs de deelnemers weten zich vaak geen houding te geven bij dit toneelstukje.
The Traitors UK
Kijk eens naar de Britse presentatrice Claudia Winkleman. Zij is cynisch, scherp, maar altijd persoonlijk en oprecht betrokken bij de kandidaten. In aflevering zes proefde ik dat even bij Tijl, maar verder komt hij door dit format nog niet helemaal lekker uit de verf. En dat ligt niet aan zijn presentatietalent, maar aan de insteek van het programma.
Mijn advies? Laat Tijl gewoon zijn gang gaan. Geef hem de ruimte voor dat persoonlijke vlak, de intrigerende gesprekken en de broodnodige humor die hij als oud-Lama als geen ander bezit. Dat is vele malen leuker om naar te kijken dan een hysterische ‘kasteelheer’ met een belletje.
