Vicky (30) overleden na lange strijd tegen agressieve hersenkanker: “We hoopten stiekem dat ze de uitzondering was”

Tot op het allerlaatste moment weigerde Vicky Cools op te geven. De jonge vrouw van amper dertig, moeder van de tweejarige Juliette, bleef vechten met een vastberadenheid die haar omgeving sprakeloos achterliet. Terwijl haar lichaam uitgeput raakte door een agressieve hersentumor, bleef Vicky vasthouden aan de hoop dat er nog tijd zou komen. Tijd om te leven, te lachen, haar dochtertje te zien opgroeien. Tijd om simpelweg nog even ‘mama’ te kunnen zijn. Maar de ziekte, genadeloos en snel, haalde het uiteindelijk van haar ontembare wilskracht.

Voor haar partner en familie voelt het verlies onwerkelijk. De leegte die Vicky achterlaat is immens, maar tegelijk spreekt er trots uit hun herinneringen. Ze beschrijven haar als een vrouw met vuur: ondernemend, warm, en altijd bezig anderen te helpen, zelfs op dagen dat zijzelf nauwelijks kon. Een positivo die nooit zweeg wanneer er iets gezegd moest worden — en precies daardoor maakte ze indruk op iedereen die haar pad kruiste.

In stilte hadden haar naasten gehoopt op een mirakel, op dat ene zeldzame geval waarbij de tumor zich tóch terugtrekt. “We hoopten stiekem dat ze de uitzondering was,” klinkt het zacht. Maar terwijl haar lichaam verzwakte, bleef één gedachte haar kracht geven: Juliette. De kleine meid die haar moeder zo intens weerspiegelt dat kijken naar haar tegelijk pijn doet én troost biedt.

“Dat Vicky verder leeft in Juliette, is voor ons een enorme troost,” zegt de familie. Het is een gedachte die hen recht houdt nu de storm is gaan liggen en de stilte blijft. Een verlies zo groot dat woorden tekortschieten — en toch spreekt haar levenslust, haar strijd en haar liefde nu luider dan ooit.