Ongelooflijk: bus van hetzelfde bedrijf gaat opnieuw in de fout op de plek van de tragedie
Patrick Mechels: “Mijn echtgenote werkte 29 jaar als verpleegkundige op intensieve zorgen. Toen ze rugproblemen kreeg, vroeg ze een aangepaste functie en solliciteerde ze viermaal intern. Tevergeefs. Alles eindigde met een jaar ‘gedwongen’ langdurige ziekte omdat er geen aangepast werk was. Na haar operatie in 2019 werd ze via een ontslag wegens medische overmacht aan de kant geschoven. Daarbij kreeg ze 0,0 euro opzegvergoeding. Nadien verloor ze ook haar ziekte-uitkering. Dat je inkomen wegvalt door een gezondheidsprobleem, na 29 jaar werken in de zorg, hakte er hevig in. Gelukkig stond de arbeidsrechtbank aan haar zijde. De werkgever werd veroordeeld tot het betalen van de opzegvergoeding en een schadevergoeding wegens discriminatie. Mijn echtgenote doet inmiddels bloednames voor een klinisch labo. Wel verloor ze 13 jaar anciënniteit. Maar als we horen dat verpleegkunde een knelpuntberoep is, kijken we elkaar aan en denken we: wat een hypocrisie!”
Tiana Ghijs: De succesverhalen van mensen die hun weg terug naar de werkvloer vonden zijn inspirerend, maar voor velen is de realiteit complexer. Sinds 2019 ben ik ziek en sinds 2021 arbeidsongeschikt. Ik leef elke dag met pijn en uitputting. Voor de buitenwereld zie ik er misschien oké uit, maar mijn zenuwstelsel voert oorlog. Door aandoeningen, waaronder Lyme en fibromyalgie, kan een simpele huishoudelijke taak me dagenlang uitschakelen. De druk vanuit de maatschappij en het wantrouwen tegenover mensen op invaliditeit zijn zwaar. Alsof je jezelf constant moet bewijzen. Niet kunnen werken is geen keuze, maar een verlies van toekomstperspectief. Mijn leven draait grotendeels rond overleven, herstellen en achteruitgang beperken. Werken vraagt stabiliteit. Maar ik weet ’s morgens niet hoe mijn lichaam die dag zal reageren.”
“Maandag start ik bij een nieuwe werkgever na zes maanden ziekteverlof. Ik ben 44 jaar, werk al sinds mijn 19de en behaalde de voorbije jaren via avondschool mijn master in finance. Ik ben dus niet iemand die ziek wil zijn, ik heb me lang schuldig gevoeld. Volgens de dokter lag de oorzaak van mijn uitval bij externe factoren in de werkomgeving. In België zoeken we de schuld te vaak bij de werknemer, niet bij de werkplek. In Nederland liggen de cijfers lager omdat de werkgever daar financieel mee verantwoordelijk is voor een zieke werknemer. Dat leidt automatisch tot beter preventiebeleid en werkbaar werk. Als we mensen tot hun 67ste aan de slag willen houden, moet de discussie over gezonde werkomgevingen dringend worden opgestart.”
Ann Verleyen: “Elke ochtend begint met dezelfde strijd. Niet een beetje moe door een slechte nacht, maar het gevoel dat je lichaam de hele nacht gevochten heeft. Alsof er snijdend glas onder je huid zit. Rechtstaan wordt een opdracht waar gezonde mensen nooit bij stilstaan. Chronische pijn stopt niet na een pilletje of een nacht slapen. Ze zit in elke beweging, in elke stap. Sommige weken werkt de zwaarste medicatie niet. Dan komt euthanasie wel eens in me op. Als ik betere uren heb, kan ik eens onder de mensen komen. Dat heeft een prijs: dagen recupereren omdat ik over mijn limiet ging. Hoe werk je als je lichaam onvoorspelbaar is? Wanneer concentratie verdwijnt en pijn en vermoeidheid mist in je hoofd veroorzaken? Wanneer zelfs douchen soms al te veel energie vraagt? Invaliditeit staat niet gelijk aan profiteren. Het wantrouwen doet soms evenveel pijn als de ziekte zelf. Altijd jezelf moeten bewijzen. Altijd uitleggen waarom je iets niet kan. Chronisch ziek zijn betekent vaak rouwen om het leven dat je had of wilde leiden. Het is vechten om overeind te blijven in een lichaam dat je in de steek laat.”
Patrick Blijmans: “Gelukkig hebben deze mensen een begripvolle werkgever en een kantoorjob. Voor mensen met een fysieke job liggen de kansen lager.”
Lien Defraeye: “Supertrots op mijn liefste man Morgan en zijn doorzettingsvermogen. En ook een dikke chapeau aan al zijn lotgenoten! Mensen die langdurig thuiszitten, zijn niet allemaal profiteurs.”
