Familie van Arthur (12) doorbreekt de stilte: wat zij onthullen, breekt ieders hart

“Het liefst keek hij naar oude foto’s en filmpjes, soms met tranen van geluk in zijn ogen.” Op dezelfde manier hopen de ouders van Arthur (12) dat hun zoon herinnerd zal worden. Honderden familieleden, vrienden en schoolgenoten namen zaterdag in de Sint-Bernardusabdij in het Antwerpse Bornem afscheid van de jongen die dinsdag omkwam bij het schoolbusdrama in het Oost-Vlaamse Buggenhout. De getuigenissen schetsten telkens het beeld van een jongen die geluk vond in kleine dingen: een wandeling in het bos, een spelletje Roblox en de zorg voor zijn jongere zusje. “Haat? Dat heeft hij nooit gekend.”

Ruim een uur voor de start van de uitvaartplechtigheid stond de zwarte lijkwagen met daarin de witte kist met het lichaam van Arthur aan de ingang van de Sint-Bernardusabdij. Alle driehonderd familieleden, schoolgenootjes en vrienden moesten eraan voorbij. Ze keken ernaar… vol ongeloof, vol verdriet. Sommigen vonden steun bij elkaar in een knuffel. Anderen pinkten een traan weg.

Tekeningen

Even voor 10 uur droegen vier begrafenisbegeleiders de witte kist, versierd met tekeningen, de kerk binnen. Op de achtergrond speelde een sereen pianostuk. Nadat de kist vooraan was geplaatst en priester Steven Barberien iedereen had verwelkomd, werden de kaarsen rond Arthur aangestoken. “Waarom moest dit gebeuren? Het is onbegrijpelijk”, klonk het bij Barberien.

Nadien sprak Arthurs leerkracht Nederlands, die alleen maar mooie woorden had voor haar goedlachse, speelse en prachtige leerling. Arthurs leerkracht Nederlands haalde herinneringen op en vertelde over zijn fascinatie voor takken en bladeren. Hij was ervan overtuigd dat die alles konden oplossen en verzamelde ze in grote hoeveelheden. Arthur gebruikte die ook als inspiratie voor zijn vele tekeningen en creaties, die hij uit het niets maakte.

Takken en bladeren

Samen met ‘mivrouw’ Els, zoals Arthur zijn leerkracht Nederlands noemde, schreef hij een boekje. “Over mensen die op de vlucht waren en zich verzamelden op een veilige plek in een bos. Daar bouwden ze huizen met bladeren en takken. Ook al waren er genoeg huizen, de mensen bleven takken verzamelen. En die werden op een grote hoop gegooid om een vreugdevuur te branden”, aldus juffrouw Els.

Als herinnering aan Arthur gingen zijn klasgenootjes na het drama vorige week op wandel in het Buggenhoutbos. Ze verzamelden er takken… veel takken. Die werden tijdens de uitvaart uitgedeeld aan de bezoekers en met het liedje ‘Follow the Sun’ van Xavier Rudd werden die takken in grote vuurkorven vooraan in de kerk verzameld: “Zo kunnen wij binnenkort een vreugdevuur voor Arthur aansteken.”

Jongere zusje

Samen met zijn ouders en jongere zusje (6) ontvluchtte Arthur vier jaar geleden de oorlog in Oekraïne. Het gezin belandde in Bornem. De vier waren een hecht gezin, zo bleek tijdens de uitvaartplechtigheid.

En Arthur? Hij was degene die hen troostte en deed lachen wanneer ze het nodig hadden. Hij ontfermde zich over zijn jongere zusje met autisme. Hij zorgde ervoor dat ze zich veilig voelde en zich goed voelde.

In een brief die zijn ouders lieten voorlezen, wilden ze de wereld kennis laten maken met Arthur. “Want hij was een van de liefdevolste en zuiverste zielen die bestonden”, klonk het. “Jou verliezen was onze grootste nachtmerrie, jij bent ons grootste gemis. Arthur was gevoelig, empathisch en nooit agressief of boos. Haat kende hij niet, vriendelijkheid was voor hem het allerbelangrijkste.”

Reuzenslak

Arthur was ook erg dankbaar voor het eten en alles wat hij kreeg. Laptops of dure gsm’s had hij niet nodig. Hij wilde snoepjes of speelgoedsoldaatjes. Of spelen met Roblox, een onlinespel. Hiermee maakte hij vrienden over de hele wereld én in zijn thuisland Oekraïne. Ook Arthurs liefde voor de natuur en dieren werd uitvoerig besproken. Zo bleek dat hij zich uren kon verliezen in het doen en laten van mieren.

Maar ook slakken. Hij had zelfs een Afrikaanse reuzenslak als huisdier: Valera. “Hoewel je in het dagelijkse leven af en toe verstrooid kon zijn, vergat je de zorg voor Valera nooit”, luidde het. “Je sprak over haar alsof ze een deel van het gezin was.” Na de mooie woorden over Arthur volgde een aangrijpend lied. Een door AI gemaakt liedje over Arthurs leven. Eerst in het Oekraïens, dan vertaald naar het Nederlands.

Zelfgemaakt liedje

Huil niet. Dat zouden Arthurs ouders ook niet hebben gewild. “Kijk terug naar foto’s en filmpjes. Lach en herinner hem”, vertelden zijn ouders. “Hij deed dat ook. Het liefst van al herbekeek hij filmpjes en foto’s van vroeger. Soms tot de tranen over zijn wangen rolden. Niet uit verdriet, maar omdat hij er gelukkig van werd. Voor ons zijn die beelden nu geen archief meer, maar een kostbare herinnering.”

Na de emotionele uitvaart werd de witte kist de kerk opnieuw uitgedragen. Buiten volgde een laatste afscheid van Arthur. Nog één keer een buiging door zijn moeder, nog één keer een knieling door zijn vader. Nadat Arthur werd weggebracht, volgde er later nog een emotionele ontmoeting en knuffel tussen de ouders en een van de overlevende slachtoffers uit Bornem van het schoolbusdrama.