Samira en Ali uit ‘Een huis vol’ hebben acht kinderen: “Ik wilde niet eens een groot gezin”

Acht kinderen hebben, betekent voor de Amsterdams-Marokkaanse Ali en Samira Bakcha drie wassen per dag en hele zaterdagen langs de lijn. Maar vooral ook veel liefde en strakke regels

Het was zijn blik, de manier waarop hij achter het stuur van zijn toeristenbusje zat. Moeilijk te omschrijven. Eén ding was zeker, de zeventienjarige Samira viel in 1998 als een blok voor de negen jaar oudere Ali, die ze nooit eerder had gezien. Met haar familie was ze op vakantie in Marokko. Zo’n drieduizend kilometer hadden ze afgelegd in een busje met gebloemde gordijntjes, met bovenop een groot pak bagage vol spullen voor de familie.

Ze glimlacht als ze eraan terugdenkt. Het waren mooie tijden, ondanks de lange rit in dat hete busje zonder airco. Een tijd van het delen van eten met andere gezinnen op parkeerplaatsen onderweg. Van gezelligheid en een sterke familieband. Ali bleek de broer van de toekomstige man van haar zus. ‘Ik vind jou zó geschikt voor een zoon van mij’, zei Ali’s moeder al voordat de twee een relatie kregen. Ze zag het goed. Liefdevol kijkt Ali naar Samira als ze in hun gezellige huis in Amsterdam vertelt over hun begintijd, hoe verliefd ze waren en hoe ze trillend van spanning in de keuken van haar ouderlijk huis wachtte, terwijl Ali in de woonkamer haar vader om haar hand vroeg. “Ali heeft mij nooit ook maar in iets tegengehouden”, vertelt ze. “Toen we vijfentwintig jaar geleden trouwden, deed ik hbo-bedrijfseconomie. Ali stond erop dat ik mijn opleiding afmaakte. Ook als ik er niet zo’n zin meer in had, stimuleerde hij me om door te gaan.”

Nu hebben ze samen een schoonmaakbedrijf, waarvoor Samira de administratie doet. Ook is ze gastvrouw bij de bedrijven die ze als cliënt hebben. Zelden zijn ze met z’n tweeën aan het werk, want ze zorgen ervoor dat er altijd iemand bij de kinderen is. Acht zijn het er. “Ik had niet bedacht dat ik een groot gezin wilde”, vertelt Samira, terwijl ze de tweede van de drie dagelijkse wassen in de machine stopt. “Ik wist alleen dat ik kinderen wilde, Ali ook. Het hoorde er gewoon bij. Tegenwoordig denken mensen daar heel bewust over na. Dat snap ik ook wel; de tijd waarin we leven, is soms best beangstigend. In onze tijd kreeg je gewoon een kind als je van elkaar hield. Dat was normaal.”

Acht kinderen

De eerste was Nour, hun nu 22-jarige dochter. “Wat overkomt me allemaal? Ik weet nog goed dat ik dat dacht. Een baby, opvang regelen, werken, de huur betalen, eten koken… Ik vond het véél”, herinnert Samira zich. “Toen vond ik het moeilijker dan nu, met acht kinderen.”

Die acht kinderen zijn hen overkomen, bekent ze. De komst nakomer Achraf, twee jaar geleden, was een verrassing. “Het was wel even slikken. Hij kwam zeven jaar na Jassem, ik was vierenveertig! Ik had er helemaal niet meer op gerekend. Het was best een zware zwangerschap, met een gezin van zeven kinderen. Ook voor mijn lijf. Maar Achraf is zó’n cadeautje! Met hem had ik de beste kraamtijd. Hij is in de zomervakantie geboren, iedereen was thuis en ik werd helemaal ontzorgd. De meiden deden boodschappen, kookten, en als Ali van zijn werk kwam, nam hij het meteen over. We deden het echt met elkaar, heel bijzonder.”

Terwijl zijn ouders aan tafel zitten te praten, vermaakt de kleine Achraf zich prima. Zachtjes hummend haalt hij een keukenla vol pannen en plastic bakjes leeg. “Laat hem zijn dingetje maar doen”, zegt Samira. “Hij wordt natuurlijk door iedereen een beetje opgevoed, vooral door zijn zussen. Ik zorg er echt voor dat hij ook in zijn eentje leert spelen. Hij moet niet het verwende prinsje worden. Dat is hij ook niet, hij is heel rustig.”

Die rust heerst op deze woensdagochtend ook in huis. Vijf kinderen zijn naar school en aan het werk. Tassnim (15) is vanwege een keelontsteking thuis en Adam (19) mag wat later beginnen. Hij komt beneden om de stofzuiger te halen, hij gaat zijn kamer doen. Om halfelf ‘s morgens? De meeste jongeren liggen op dat tijdstip nog in hun bed, tussen stapels kleding en vieze vaat. Hoe hebben zijn ouders hem zover gekregen? “Ik vind dat heel normaal”, zegt hij schouderophalend. “En ik houd ook niet van troep.”

Slimmigheidjes

Aan de glanzend opgeruimde keuken en woonkamer is te zien dat er een duidelijke structuur wordt gehanteerd, die deels ook bestaat uit slimmigheidjes. Tien natte handdoeken in de badkamer, dat is niet te doen. Dus bewaart iedereen op zijn kamer (de oudste drie hebben een eigen kamer, de rest deelt) zijn eigen handdoek in een eigen kleur, zodat Samira meteen weet van wie de rondslingerende handdoek is. Lunch maken? Na de basisschool doet iedereen dat zelf. Anders blíjven Ali en Samira broodtrommels vullen. “Iedereen heeft hier zijn eigen taken”, aldus Samira. “Alle kinderen maken bijvoorbeeld ‘s morgens hun bed op. Hebben ze dat niet gedaan, dan komen ze terug. Kan me niet schelen als ze daardoor te laat op school komen, dit moet eerst worden gedaan. Zo leren ze het vanzelf.

Was die ergens op de grond belandt en niet in de wasmand? Die wordt dus niet gewassen. Dan leren ze het snel, hoor! Laatst waren Saads voetbalspullen niet schoon. Jammer dan. Zo brengen we ze eigen verantwoordelijkheid bij. Wat niet wil zeggen dat het hier soms geen gekkenhuis is. Of dat de meiden nóóit ruzie hebben over het ongevraagd lenen van elkaars kleding. Ik bemoei me daar niet mee. ‘Zoek het uit, maar ik hoef het niet te horen’, zeg ik dan.”

Tussen stapels was, voetbaltassen en boodschappen door vinden Ali en Samira steeds opnieuw hun balans: in elkaar, in hun acht kinderen en in hun gedeelde overtuiging dat je het leven aangaat met een open hart en een helder kompas. “Wees voorbereid, weet wie je bent, maak de juiste keuzes voor jezelf en wees gefocust, dat willen wij onze kinderen meegeven”, aldus Samira. “Iedereen krijgt te maken met hobbels in zijn leven, en die kun je alleen opvangen als je weet waar je krachten liggen en wat je wel en wat je niet wilt. Dat vinden wij heel belangrijk voor onze kinderen.” Deze opvoedfilosofie is samengebracht in een groot bord dat in de keuken hangt. ‘Mind. Body. Soul. Be the best version of yourself‘, staat erop in Samira’s handschrift. En ook: ‘Be grateful‘. Dat de twee oudste dochters binnenkort naar Marokko gaan om vrijwilligerswerk in een weeshuis te doen, is daar onderdeel van.

Goede gewoontes

“Je moet niet alleen je eigen stoepje vegen, maar er ook voor een ander zijn”, aldus Ali. “Wij vinden het belangrijk dat onze kinderen dankbaar zijn voor wat wij hebben en oog hebben voor mensen die minder goed af zijn. Zo worden het mooie mensen. Geluk komt je niet zomaar aanwaaien, daar moet je voor werken. ‘Succes is gebouwd op goede gewoontes’, zegt Samira altijd. Zij is er heel druk mee bezig om dat de kinderen bij te brengen. Zij bedenkt zo’n bord. Ik ben daar blij mee, met de kinderen praten we er ook veel over.”

Minder dan de moeder des huizes zou willen. “De afgelopen twee jaar zat ik niet zo lekker in mijn vel. Veel doorwaakte nachten door Achraf en de borstvoeding hakte er ook wel in. Het jaar 2025 staat in het teken van dat ik me beter voel, meer mezelf. Fitter ook. Ik ben weer gaan sporten en iets minder gaan werken. Als het met mij goed gaat, kan ik er ook beter voor de kinderen zijn. Gewoon voordat ze gaan slapen even met ze kletsen, individueel. Want het is belangrijk dat je met zoveel kinderen ook een-op-een aandacht geeft.

Gisteren vroeg Saad of we nog even op mijn bed zouden kletsen. Ik was aan het opruimen en eigenlijk kwam het me helemaal niet uit, maar ik kroop toch bij hem. Dat is dan zo leuk. Hij vertelde over zijn dag, wat er leuk was, waar hij gespannen over is. We hadden het er samen over dat je meer leert van honderd fouten dan van één keer alles goed doen. Zo’n gesprekje brengt mij ook even terug bij mezelf, in plaats van maar door te rennen. Want laten we eerlijk zijn: er is hier altijd wel wat te doen.”

Langs de lijn

Ondertussen is de 15-jarige Tassnim aangeschoven, die zegt dat ze het soms wel erg druk vindt in huis. “Daar doe ik zelf ook aan mee, hoor”, bekent ze. “Het leuke is dat er altijd wel iemand is om mee te praten of wat te doen. Maar nu zo thuis, alleen met papa en mama, vind ik ook fijn.”

Het meisje voetbalt op hoog niveau, in de meisjesselectie van FC Utrecht. “Voetbal is nogal belangrijk in ons gezin”, lacht Ali. “Elke zaterdag staan we de hele dag langs de lijn. Samira en ik samen, of we splitsen op. We vinden het belangrijk dat een van ons bij een wedstrijd is. Vaak zijn dat er vier op een dag. Tassnim gaat doordeweeks zelf naar de trainingen in Utrecht. Soms breng ik haar naar de trein, verder reist ze zelf.”

“Ik ben als enige een papa’s kindje”, denkt Tassnim. “Nour, Adam, Dikra en Saad zijn mama’s kindjes. Jassem en Anssam zitten ertussenin, maar ik ben echt van papa. Hij is altijd rustig, dat vind ik fijn. En ik ben soms ook een beetje bezorgd, want hij werkt heel hard. Hij gaat ‘s morgens soms al om halfvijf de deur uit. Als hij thuiskomt, maak ik koffie en wat te eten voor hem.”

Ali: “Tassnim is heel zorgzaam voor mij. De andere kinderen ook, maar zij extra.”
Samira: “Ik voel me totaal niet buitengesloten. We hebben tien karakters in huis; het is logisch dat sommigen wat meer naar elkaar toe trekken. Ik vind het mooi dat Tassnim stoom kan afblazen bij haar vader. Dat is belangrijk.”
Tassnim: “Het is niet dat ik van jou minder hou, of zo.”
Samira: “Dat weet ik toch. Het is prima, schatje.”

Camera’s

2025 was voor de Bakhcha’s ook het jaar van een nieuwe serie van de KRO-NCRV-serie Een huis vol. In december zijn de lotgevallen van hun grote gezin opnieuw te zien op NPO 1. “Toen we daar twee jaar geleden voor werden gevraagd, riep ik heel hard ‘néé!'” lacht Samira. “Ali en ik kijken nooit televisie. Mijn zus had al eerder gezegd dat we mee moesten doen, maar we zagen dat niet zitten. Een stuk of twintig camera’s in huis, ik dacht dat het een soort Big Brother was. In de zomer van 2023 gaf de conciërge van school ons op. Een dag later belde de redactie al.”

Samira gooide het thuis in de groep en werd slachtoffer van haar eigen opvoedingsstrategie. “Jij zegt altijd dat we alles moeten proberen, en nu wilde je niet”, zegt Tassnim. “Dat is waar”, grijnst Samira. “Dus ja, ik ging voor de bijl. Er waren ook niet overal camera’s. Ik was bang dat ze alles bloot zouden leggen, maar eigenlijk zie je heel weinig van ons leven. Precies genoeg om een goede indruk te krijgen. We zijn nu aan het opnemen voor de vierde serie, morgen komen ze weer draaien.”

Dat een Marokkaans gezin in beeld wordt gebracht, is een belangrijke motivatie voor het gezin om mee te doen. Ali: “Er wonen veel Marokkanen in Nederland, maar veel mensen weten niet hoe het bij ons gaat. We kennen elkaar niet goed genoeg.” Samira knikt. “Er wordt vaak negatief op ons ingezoomd. Misschien doet maar vijf à tien procent van de Marokkanen foute dingen, met de rest gaat het gewoon goed. Dat zijn hardwerkende mensen die hun steentje bijdragen aan de maatschappij. We hopen dat Een huis vol zorg voor meer begrip zorgt.”

Dat is er niet altijd, als we de negatieve reacties online mogen geloven. “Die zijn er, en dat is soms ook lastig”, bekent Samira. “Ik weet zo nu en dan niet wat ik lees, dus lees ik het maar niet. Volgens de redactie van Een huis vol zijn wij een van de eerste gezinnen die zo positief zijn ontvangen. Dat is er óók; daar focus ik liever op. Voor de kinderen vind ik de negativiteit soms wel lastig, aan de andere kant leren ze daardoor omgaan met dit soort dingen. Los van het Marokkaans zijn, is het nu eenmaal zo dat niet iedereen op je zit te wachten. Als je maar bij jezelf blijft, dan ben je daartegen opgewassen.” Ali knikt. “Wij voelen ons thuis bij de Nederlandse en de Marokkaanse gemeenschap. Van die beide culturen hebben wij een eigen cultuur gemaakt. Kennelijk vinden mensen het leuk om daarnaar te kijken.”

Het einde van het jaar biedt ruimte voor reflectie, ook bij het echtpaar Bakhcha. Ali: “Ik ben al sinds mijn twaalfde aan het werk en ben nu op een leeftijd dat ik stilsta bij wat er nog meer belangrijk is. Zoals dankbaarheid, goed zijn voor elkaar en de kinderen, waar we het eerder in dit gesprek al over hadden. Daar willen we wat mee.” Samira knikt. “Achraf is écht de laatste. Nu iedereen groter wordt, komt er iets meer ruimte. Ali en ik denken erover om podcasts te maken over opvoeding, over de waarden die je als ouders wilt doorgeven aan je kinderen.”

Ali wijst naar het bord achter zich in de keuken. “‘Be the best version of yourself.‘ Dat is alles waar het in het leven om draait.”