“Als ze maar een paar meter naar links of rechts waren gegaan, leefden ze nog…” – Eén jaar na het tragische ongeval in Beerst herbeleven de moeders van Miel en Louis het noodlottige moment

Een jaar is voorbij sinds de tragedie die de gemeenschappen van Jonkershove en Staden diep heeft geraakt. Op 8 november 2024 verloren twee jonge mannen, Miel Dekien en Louis Maeckelberghe, hun leven bij een verschrikkelijk ongeval in Beerst (Diksmuide), in West-Vlaanderen. Hun auto – door hun vrienden liefkozend “wip” genoemd, hun eigen woord voor “auto” – raakte van de weg en belandde in een diepe waterput.

Er zaten drie vrienden in de wagen. Eén van hen wist zichzelf in veiligheid te brengen, maar voor Miel en Louis kwam alle hulp te laat. Twee jonge levens, vol energie, dromen en toekomst, werden in één ogenblik uitgewist. Hun dood liet niet alleen een gapende leegte achter bij hun families, maar ook een diepe wond in het hart van iedereen die hen kende.

Op de plaats van het ongeval staat nu een ingetogen, maar ontroerend herdenkingsbord, een stille getuige van liefde en gemis. Het is een plek waar vrienden, familie en voorbijgangers bloemen neerleggen en even stilstaan bij wat er gebeurde.

“Als ze maar een paar meter meer naar links of rechts waren gereden, dan leefden ze misschien nog…” zegt de moeder van Miel met gebroken stem, haar blik gericht op de waterput die het leven van haar zoon eiste. “Het was pure pech. In één seconde veranderde alles voorgoed.”

Ook de moeder van Louis deelt dat gevoel. “Niets is nog hetzelfde sinds die dag,” zegt ze met tranen in haar ogen. “We proberen te overleven, dag na dag. Dat is alles wat we kunnen doen.”

Op de eerste verjaardag van het ongeval keerden beide moeders terug naar de plaats van het drama om het moment te herbeleven – niet om het verdriet te vergroten, maar om het beter te begrijpen en misschien een beetje vrede te vinden.

Het nabijgelegen opvanghuis, waarvan bewoners het ongeval als eersten opmerkten, heeft de families sindsdien voortdurend gesteund. “Zij hebben ons enorm geholpen,” zegt een van de moeders dankbaar. “Ze waren er die dag, en ze zijn er nog steeds.”

Een jaar later blijft het gemis immens. Maar de liefde voor Miel en Louis leeft voort – in de brandende kaarsen, in de herinneringen die gedeeld worden, en in het bord dat stil langs de weg van Beerst blijft staan.

“Ze zijn weg, maar niet verdwenen,” fluistert een vriend. “Zolang we over hen praten, blijven ze bij ons.”